RTC Tilburg blogt: ervaringen EK Kalkar

 In Nieuws, RTC Brabant

Wat een weekend in Kalkar voor de Oranje-selectie Run Bike Run. Tweemaal goud op zaterdag bij de para’s en op zondag de gouden race van Jorik van Egdom, die voor het eerst sinds 1991 de Europese duathlontitel naar Nederland haalde! De atleten van RTC Tilburg moesten zich tevreden stellen met een rol in de schaduw van de kampioenen, maar deden leerzame ervaring op. Sietse de Jong, als junior momenteel te gast vanuit het talententeam bij het RTC Tilburg en Alexander Picard delen hun ervaringen.

De race van Sietse de Jong12474035_1091843224212357_8013040827352015418_o
Afgelopen donderdag was het zo ver, naar Duitsland voor mijn eerste EK! Donderdag meteen even het parcours verkend zodat ik goed voorbereid was. Vrijdag rustdagje gehad en zaterdag racen. Helaas door de stromende regen naar de start moeten fietsen. Daar aangekomen mijn fiets in de wisselzone gezet en even gaan inlopen. Om kwart over vier klonk het startschot. In een sterk deelnemers veld niet al te hard gestart waardoor ik kon groeperen met Joey van t Verlaat en Koen Wiggers. Samen de eerste 5km gelopen en samen begonnen aan het fietsen. Daar wat mensen opgeveegd en wat Belgen meegenomen. In de tweede ronde plaatste Joey een aanval, waardoor het aan Koen en mij was om de groep op te houden. Dit is helaas niet gelukt waardoor we niet ver achter Joey de wisselzone in kwamen. Na een snelle wissel begon de laatste 2,5 km. Joey had zich kapot gereden bij het fietsen waardoor hij helaas niet mee kon met mij en Koen. Halverwege de run langzaam weggelopen van Koen. Gefinisht als 14e van Europa en als eerste Nederlander. Ben tevreden voor mijn eerste EK en heb er uit gehaald wat erin zat.

De race van Alexander Picard
17 april stond voor mij het Europese Kampioenschap duathlon over de ‘korte’ afstand op het programma. We moesten 10km lopen, 40km fietsen en tenslotte nog eens 5km lopen op en rond het pretpark Wunderland.

In stayerwedstrijden als deze wordt altijd hard gelopen. Niemand wil op de fiets, waar gestayerd mag worden, de slag missen en probeert zich dus zo lang mogelijk in de kopgroep te handhaven en zo de schade beperkt te houden. We hadden als Nederlandse delegatie een scenario besproken: Jorik van Egdom zou waarschijnlijk met de kopgroep mee kunnen, Joep Staps, Stein Posthuma, Maikel Zuijderhoudt en ik zouden dit naar verwachting niet kunnen, maar zouden wellicht wat aan elkaar kunnen hebben. En zo geschiedde.

Na de start besloot ik als eerste om mijn eigen tempo te pakken en liep dan ook al vrij snel als laatste van het deelnemersveld. Langzaam maar zeker zag ik atleten voor me lossen en raapte ik een aantal mannen op. Onder hen uiteindelijk ook Maikel. Hoewel de groep de laatste kilometer nog wat uit elkaar getrokken werd, kwamen we op geringe afstand van elkaar de wisselzone in. Stein en later ook Joep moesten de kopgroep laten gaan en vielen langzaam terug. Stein besloot in te houden en op ons te wachten, Joep liep op zijn tandvlees door.
In de wissel verschalkten de Nederlanders alle buitenlanders die bij ons in de groep zaten. Langzaam maar zeker formeerden Stein, Maikel en ik ons en net voordat een achterligger aan kon sluiten, trokken we de gashendel open. Al snel hadden we Joep te pakken, die nog wel wat last had van zijn goede eerste run, maar mooi aan kon sluiten. Samen reden we snel naar voren in het deelnemersveld. Het RTC treintje met Maikel draaide uitstekend en na een kilometer of 17 sloten we aan bij de tweede groep.13002478_1114209748642371_5585878352050816842_o
Daar aten we wat, namen we wat te drinken en twijfelden we even of we direct door zouden rijden. Ik besloot één uitvalspoging te wagen. Met wind schuin in de rug trok ik door. Toen ik een kilometer later achterom keek, zag ik dat een Belg het gat zo goed als gedicht had. Stein zat in zijn wiel. Stein ging de bocht door, ik reed naar zijn wiel en de Belg moest de tol betalen voor zijn inspanning: Stein en ik hadden een gaatje. Samen reden we door en konden de concurrenten die gelost waren uit de kopgroep ruiken. Op het moment dat we bijna aansloten bij een tweetal Duitsers kreeg Stein echter kramp. Hij moest helaas uitstappen, nadat hij me bijna perfect had afgezet, en ik moest het laatste gaatje alleen zien te dichten. Dit lukte vrij gemakkelijk en ik besloot om me de laatste 8km te “sparen”: Ik draaide mee met de Duitsers, zonder echt hard te hoeven rijden.
Met hen reed ik de tweede wissel in, op plek tien tot en met twaalf. Een mooie gaatje op de achtervolgende groep, met daarin nog steeds Maikel en Joep. Het lopen voelde echter direct niet goed. Ik kwam niet op gang en mijn loopbenen kwamen maar niet. Toen ik op het dijkje na het keerpunt met wind tegen moest aanzetten, kreeg ik het tempo maar niet omhoog en wist ik dat ik alle zeilen bij moest zetten om mijn achtervolgers voor te blijven. Dit lukte net niet en in de laatste anderhalve kilometer kwamen de Belgen Vincent Bierinckx en Glen Laurens en Maikel mij nog voorbij. Zo eindigde ik dus op een vijftiende plaats.

Al met al redelijk tevreden met het wedstrijdverloop. De eerste run was te langzaam, maar niet heel slecht: mezelf niet gek laten maken en redelijk goed ingedeeld. Op de fiets heb ik lekker kunnen rijden: ik had, een minuut achter Jorik, de snelste fietstijd van het gehele deelnemersveld. De tweede run was dan weer wel slecht. Wellicht dat het fietsonderdeel daar een verklaring voor is.
Dit alles is wel weer een mooie ervaring en training geweest op weg naar het EK Powerman in Kopenhagen! Nog genoeg werk aan de winkel, maar vooral: harder lopen!

Wat wel mooi was, maar wat zich ver voor ons afspeelde: Jorik van Egdom wist als belofte de overall overwinning te pakken en werd zo dus Europees Kampioen duathlon!

Leave a Comment