Hometown racing

 In Nieuws, NTC Sittard

De precieze datum weet ik niet meer, maar ik vond het fantastisch. Ik kreeg te horen dat ik Nederland mocht gaan vertegenwoordigen tijdens de World Triathlon Series. Iets wat ik al zo vaak had gedaan, maar deze keer was specialer. Het was namelijk dé Grand final van 2017 en dit was niet alles. De race was in hartje Rotterdam, waar ik ben geboren en 10km van waar ik ben opgegroeid.

Zowel mijn familie als vrienden konden live komen kijken of konden beleven wat zij normaal volgen op het schermpje vanaf de Ipad, laptop, en TV. Kijkende naar races waar ik vervolgens met de mooiste verhalen kon thuiskomen. Dit keer konden zij het komen meemaken en dat in Nederland! In ‘mijn’ stadje. Het beloofde een waar spektakel te worden.

Het hele jaar al rood omcirkelt in de agenda, hier moest het gaan gebeuren. Op zestien september in mijn geval om 13:06uur. Het regende deze dag, het was koud, het was nat, het wegdek leek op sommige plaatsen een spiegel. Maar het maakte mij allemaal niets uit. Ik was daar waar ik wilde staan; aan de start van de WK finale van 2017 in Rotterdam. Ik had mij perfect kunnen voorbereiden. Ik had een prima generale repetitie gehad drie weken eerder in de WTS van Stockholm waar ik 21e werd. Ik was er van overtuigd dat ik een dijk van een race ging neer zetten. Laten zien wie Marco van der Stel is. Live, op de Nederlandse televisie. Een primeur voor onze sport.

Alles stond klaar. Mijn loopschoenen stonden aan de overkant van de Maas te wachten. Mijn racefiets stond klaar voor Hotel New York. Ik had een goede warming up gedaan in het koude water. Had een dikke jas aan en keek naar de eerste boei. Je bent van mij dacht ik. Iets wat optimistisch, maar een jaar ervoor lukte het me ook op die manier, dan wel twee niveautjes lager.

Ik dook de Maas in. Ik was goed weg, kreeg wat klappen en deelde wat klappen uit, maar het bleef vrij netjes en een normaal zwemonderdeel. Op 20seconde van ‘the fish’ Richard Varga, snelde ik naar mijn fiets, knalde mijn wetsuit uit en vloog de Erasmusbrug over. Al snel hadden we een groepje dat reedt, en al snel waren de 20seconde op de koplopers dicht.

Ik zat daar, daar waar ik moest zitten. Voorin de race, nooit heb ik meer verder gezeten dan positie acht op de fiets. Ik zat uit het gevaar, ik kon het tempo bepalen in de gladde bochten, en ik vloog er doorheen. Het klopte allemaal. Goede benen, goede bochten, de een na de ander vloog er vanaf aan de achterkant van onze groep.
Na 40km koers bleven we met 20 man over. Twee minuten voorsprong op de rest. De laatste paar kilometer bleef ik ook hard rijden om voorin te wisselen, en zo ging ik rond positie vijf aan de afsluitende 10km hardlopen beginnen.

Ik wisselde snel, ik wisselde goed, en weg was ik. Ik kende een goede eerste loopkilometer. Ik had er vertrouwen in. Dit is mijn race; tak,tak,tak! Plots was dit over. Mijn maag kantelde en ik liep tegen een muur op. Ik kon niet meer pushen. Elke stap die ik wilde maken kwam het maagzuur hoger en hoger. Ik kwam niet meer vooruit. Ik wilde door die muur heen lopen, hem uitkotsen, en weer verder gaan, vollebak. Maar het lukte niet. Ik kreeg het niet voor elkaar. Ik bleef er tegenaan hikken. Wel 20x heb ik geprobeerd te versnellen. Tevergeefs. Wat op een fantastische top 20, misschien wel top 15 had moeten uitkomen, werd een teleurstellende 35e plaats.

Ik kwam de finish over. Teleurgesteld, dat ik niet mijn ambitie voor deze race heb kunnen waar maken. ‘’Je hebt het goed gedaan, je hebt jezelf in de picture gereden. Heel Nederland heeft je zien rijden en we zijn allemaal trots op je’’. Dat is heel mooi en ik ben ook blij dat ik goed heb gezwommen en zo hard heb kunnen fietsen. Trots dat ik mijn naam heb kunnen laten zien en dat er hopelijk mensen enthousiast zijn geworden over onze mooie sport. Maar toch, toch blijf ik een topsporter en heeft mijn resultaat een bittere smaak. Ik het niet heb kunnen afmaken, zoals ik dat had gehoopt. Des ondanks, een ervaring om nooit meer te vergeten, een kans die ik waarschijnlijk nooit meer krijg en een kans waar ik dankbaar voor ben.

Vooruit kijken
De volgende rode cirkel in mijn agenda is Tokyo 2020. Een traject dat in mei 2018 gaat beginnen. Dan begint de Olympische Ranking. Twee jaar lang telt alles mee voor die ene wedstrijd.
Ik heb afgelopen weekend mijn seizoen afgesloten in de World Cup van Huelva, en ga nu twee weken uitrusten en mijn batterij opladen. Daarna ga ik een lange winter in, een winter waarin ik mijn grenzen ga verleggen. Ik ga mij volledig voorbereiden op het komende seizoen en de komende twee jaar. Ook ga ik een masterplan bedenken samen met mijn coaches. We gaan het hebben over mijn weg naar Tokyo en hoe ik daar ga scoren en wat daar allemaal bij komt kijken. Het wordt een lange weg, een zware weg, maar ook zeker een hele mooie weg. Ik hoop dat jullie mijn weg zullen gaan volgen; My road 2 Tokyo!

 

Leave a Comment