Joyce Caro blikt terug op haar race

 In TO, Nieuws, RTC Almere

Waar voor veel junioren het triathlonseizoen afgelopen weekend bij de Haarlemmermeer triathlon begon, was het seizoen van Joyce Caro al een aantal weken eerder begonnen in Quarteira Portugal. Ze blikt terug op haar race van afgelopen weekend.

In Portugal heb ik niet de prestatie geleverd waar ik op gehoopt had, ook tijdens het NK Cross Duathlon heb ik niet goed gepresteerd. Door zo een start ga je toch twijfelen of je voorbereiding gedurende de winter wel goed genoeg was.

Mijn doel bij Haarlemmermeer was vooral genieten, tegelijkertijd wel volle bak racen en zien waar het schip zou stranden. Tevens was dit ook de eerste mogelijkheid om mij te kwalificeren voor het EK Sprint triathlon in Tartu Estland. 

Ondanks dat ik vooral wilde genieten kwamen bij de start toch de zenuwen wat naar boven. Het startschot ging en ik kwam niet lekker weg. De mensen links en rechts van mij sloten zich voor me en ik lag gelijk achteraan. Met een omweg, via de meest linker kant, ben ik langs de groep gezwommen en zo de schade nog enigszins kunnen bepreken. Ik kwam niet lekker in mijn ritme, en dan duurt 750m heel lang…

Achter de eerste groep kwam ik het water uit. Gelukkig was het gat niet te groot en kon ik het verschil op de fiets dichten, zonder dat dit me al te veel energie kostte. Fietsen in de groep ging voor mij redelijk soepel. De groep werkte goed samen en we hadden de koploopster snel te pakken. Met een groep van vijf gingen we verder en voor ik het wist moesten we alweer gaan wisselen voor het lopen. 

Bij de wisselzone zaten we nog steeds met z’n vijven bij elkaar, dus zou deze wedstrijd beslist worden op het lopen. Na een wat mindere wissel ben ik als vierde begonnen aan het lopen. Vanaf het begin merkte ik al dat ik goeie benen had. Al vrij snel had ik de nummer drie ingehaald. Ik liep nu in ieder geval binnen het podium! Al heel erg blij met dit resultaat, merkte ik dat ik steeds dichter bij de twee koploopsters kwam. Ik voelde me zo goed dat ik wilde proberen er voorbij te komen. Dit lukte mij halverwege de eerste ronde, maar de andere twee bleven wel bij mij lopen. Gefocust op mijn ademhaling en mijn eigen tempo, begon ik vlak voor de ingang van de tweede ronde langzaam iets uit te lopen. Nu moest ik doorzetten! Door niet om te kijken en volledig te focussen op mijn eigen race, breide ik gedurende de tweede ronde mijn voorsprong uit tot 16 seconde op de nummer twee en kwam ik als eerste over de finish.

Met deze prestatie heb ik me gelijk gekwalificeerd voor het EK Sprint in Estland later dit jaar. Ik ben super blij met de prestatie en de bevestiging dat mijn voorbereidingen afgelopen winter niet voor niets waren.

Leave a Comment